Yaşamdan Dakikalar

Bu yazıyı aslında pzartesi günü hazırlamıştım ama blogcudan kaynaklanan problem nedeniyle bir türlü yayınlayamadım.  

İnat ettim yayınlayacağım işte....!!!!!!!!!!

Cumartesi günü Elif babasıyla birlikte ofise geldi.

Ben işimi bitirmeye çalışırken o da resim yaptı.

Aceleyle çıktık ofisten....

Pazartesi günü sabah baş ağrısıyla uyanan bende, masamdaki resimleri görür görmez ne pazartesi sendromu ne de baş ağrısı kaldı....

Keşke her pazartesi bu manzarayla karşılaşsam...

Veeeeeeee işte bu.....
Yağmur başladı....
İşte diğer pencereden manzaraaaa......

Dün hava yağmurluydu.
İşte, masamın kenarındaki pencereden dışarısının manzarası...
Sessiz , sakin bir yerdir bizim işyeri. Ama dış görünüş olarak....
Ofisten içeriye adımını attın mı herşey değişir....


Ama dün ben bu manzaranın keyfini çıkaramadım ...Yoğunluktan...
Bugün ise; ben yoğun değilim...
Ama yağmur yokkk....

Elifçik 1 haftadır farklı bir çocuk oldu.
Aksi, söz dinlemeyen, yaramaz, başına buyruk, zır zır ağlayan..........
4 yaş sendromu da mı oluyor acaba?
Eğer oluyorsa ne zaman bitiyor?
Ya da hep böyle mi kalacak?
Böyle kalacaksa eğer bizim sonumuz ne olacak? 
Dün akşam çektik karşımıza babasıyla ona yaptıklarının yanlış olduğunu anlatmaya çalışırken, o bizi aldı karşısına ve ;
-Bakıın!! size bişey söliyebiliimiyim?dedi
Bizde "tamam" dedik "seni dinliyoruz." 
-Ama benim hiç arkadaşım yok ki, siz benle hiç oyun oynamıyosunuz ki! dedi.
Aslında biz onunla oyun oynuyoruz her akşam. Onun istediği oyunları hem de ...
Kreşe gidemediği için evde etkinlik yapmaya çalışıyoruz kendimizce.
Ama sanırım daha farklı oyunlar oynamak istiyor.
Bütün gün babaannesinde evde sıkılıyor sanırım.
Kreş araştırması yaptık ama özel kreşlerin fiatları yüksek kalıyor maalesef.
Devlet okulu için de yaşı küçük kalıyor!-muş.
Önümüzdeki yıl anaokuluna gidecek ama keşke bu sene de gidebilseydi.....

Bu ara işyerinde çok yoğunuz.

Üstüne üstlük bir de grip oldum. Sesim boru gibi çıkıyor.

Domuz gribi korkusu da var.Olabilir mi acaba?....!!!!!

Elif'in huysuzluğu da 1 haftadır üzerinde....

Herşeye ağlıyor.

Sürekli kıyafet değiştirmek istiyor.

Bizim istediklerimizi giymeyip, yazlık kısa kollu elbise şort giymek istiyor.

Yemek yemiyor.

Söz dinlemiyor.

Babasını ve beni çok üzüyor.

Karşısına oturup anlatıldığında tamam diyor.Ama 5 dk. sonra verdiği sözleri unutuyor...

Bu stresli hafta bitsin artıkkkk....