Yaşamdan Dakikalar

Bu yazıyı aslında pzartesi günü hazırlamıştım ama blogcudan kaynaklanan problem nedeniyle bir türlü yayınlayamadım.  

İnat ettim yayınlayacağım işte....!!!!!!!!!!

Cumartesi günü Elif babasıyla birlikte ofise geldi.

Ben işimi bitirmeye çalışırken o da resim yaptı.

Aceleyle çıktık ofisten....

Pazartesi günü sabah baş ağrısıyla uyanan bende, masamdaki resimleri görür görmez ne pazartesi sendromu ne de baş ağrısı kaldı....

Keşke her pazartesi bu manzarayla karşılaşsam...

Elifçik 1 haftadır farklı bir çocuk oldu.
Aksi, söz dinlemeyen, yaramaz, başına buyruk, zır zır ağlayan..........
4 yaş sendromu da mı oluyor acaba?
Eğer oluyorsa ne zaman bitiyor?
Ya da hep böyle mi kalacak?
Böyle kalacaksa eğer bizim sonumuz ne olacak? 
Dün akşam çektik karşımıza babasıyla ona yaptıklarının yanlış olduğunu anlatmaya çalışırken, o bizi aldı karşısına ve ;
-Bakıın!! size bişey söliyebiliimiyim?dedi
Bizde "tamam" dedik "seni dinliyoruz." 
-Ama benim hiç arkadaşım yok ki, siz benle hiç oyun oynamıyosunuz ki! dedi.
Aslında biz onunla oyun oynuyoruz her akşam. Onun istediği oyunları hem de ...
Kreşe gidemediği için evde etkinlik yapmaya çalışıyoruz kendimizce.
Ama sanırım daha farklı oyunlar oynamak istiyor.
Bütün gün babaannesinde evde sıkılıyor sanırım.
Kreş araştırması yaptık ama özel kreşlerin fiatları yüksek kalıyor maalesef.
Devlet okulu için de yaşı küçük kalıyor!-muş.
Önümüzdeki yıl anaokuluna gidecek ama keşke bu sene de gidebilseydi.....

Sonunda geçtiğimiz cumartesi günü izin alıp kızımın geç kalmış doğum gününü kutladık....
Elif çok mutluydu, çok şımarıktı, çok huysuzdu, çok yoruldu...

Doğru düzgün pasta üflemedi.
Fotoğraf çektirmedi babasıyla ve benimle...







Herkes gittikten sonra da böyle sızdı kaldı...

Kızımın doğum günü geldi, geçti.Ben hala kızımın doğum günü kutlaması için hiç birşey yapamadım. İş yerindeki yoğunluktan dolayı.Bir cumartesi izin alıp hazırlıklarını tamamlayıp kutlama yapmayı yapamayacak kadar beceriksizmişim.
 Oysa canım kızım benim nasıl da hevesliydi doğum günü yaklaşmadan önce...
Kelebekli pasta olsun anne, pembe olsun anne diye heyecanlı heyacanlı isteklerini söylüyordu.Şimdi unuttu bile aşkım benim....

Ama, sözzzzzzzz kızım sana.
En kısa zamanda bu beceriksizliğimi telafi edeceğim ve çok güzel bir doğum günü kutlaması hazırlayacağım sana....

Dün akşam kendi kendine oynarken başladı bülbül gibi şakımaya.

Tamda Tv'ye dalmışken onun şarkı söylemesi biran kulağıma geldi.
Aynı şekilde babası da öyle şaşırmış ki; bir an şaşkın şaşkın birbirimizin yüzüne baktık...

Aynen şu söylenen şarkı:

Kendi kulağının aldığınca da bazı yerleri uydurmuş.

-Onun için aşk biyi yaptı.         
-Diyiimden düştü kıyıydı.         
-Toz pembe hayalley vaydı.   
-Pembesi gitmiş tozu kalmış.   

-"Nasıl ezberledin kızım bu şarkıyı sen?" diye sorduğumda;
-"Babam ayabada açıyo ya anne, işte oydan öyendim." dedi. 

Bravooo kızım sana bravoooo....

4 yaşına girdi ya 21 Eylülde , birkaç günde sanki birden büyüdü gibi geldi bana...Hele birde bu şarkıyı ağzından duydum ya iyice inandım ....

ARTIK KIZIM BÜYÜYOR...